Po okresie stagnacji, w końcu XVII wieku i na początku XVIII wieku, Podhale odżyło nieco za panowania Stanisław Augusta Poniatowskiego, próbował on rozwinąć w Tatrach górnictwo kruszcowe na większą skalę. Kiedy po 1769 roku Austria zagarnęła nasze południowe ziemie (Ze względów rzekomo sanitarnych, pod pretekstem epidemii cholery, Austria w 1769 r. zajęła Spisz, twierdząc, że jest to ziemia stanowiąca własność Korony węgierskiej – południowowschodnią część Podhala aż po Stary Sącz. Gdy Stanisław August Poniatowski zaprotestował, Maria Teresa, cesarzowa austriacka, w 1772 r. zajęła całą Małopolskę i część Rusi Czerwonej. W 1773 r. wcieliła Sądecczyznę i Nowotarszczyznę do monarchii austro-węgierskiej. W ten sposób powstała Galicja), a z nimi i Podhale, królewskie dobra przeszły na rzecz rządu austriackiego. Starostą nowotarskim i ostatnim dzierżawcą królewszczyzny nowotarskiej był podstoli krakowski Franciszek Rychter Pelikańczyk, który aż do swej śmierci w 1773 roku trwał na tym stanowisku, tolerowany przez rząd zaborczy. W Nowym Targu został ustanowiony „zarząd kameralny” byłych dóbr królewskich polskich, czyli tzw. Kamera. W początkach XIX wieku przeprowadzone zostały prace szacunkowe z myślą o sprzedaży całej byłej królewszczyzny. W celu ułatwienia tej sprzedazy całość terenów została podzielona na cztery sekcje: szaflarską, witowską, białczańską i zakopiańską, które zostały wystawione na sprzedaż w 1818 roku. Sekcję szaflarską zakupili w 1819 roku Uznańscy, witowską zaś Pajączkowski. Przez dłuższy czas Kamera nie mogła sprzedać sekcji białczańskiej i zakopiańskiej.

W roku 1824 na licytacji we Lwowie kupił je Emanuel Homolacs. Rodzilna Homolacsów była w posiadaniu tych dóbr aż do roku 1869, wtedy bowiem nabył je bankier berliński Ludwik Eichborn. Wkrótce odstąpił włości swemu zięciowi Magnusowi Peltzowi. Na skutek złej gospodarki Peltza dobra zostały zasekwestrowane i wystawione na licytację w roku 1888. Nabył je Jakub Goldfinger z Nowego Targu, zresztą jedyny licytant. Wskutek wielu nieformalności prawnych licytacja ta została uznana za nieważną. Na następnej, która odbyła się rok później, 9 maja 1889, dobra nabył Władysław Hrabia Zamojski.

Sekcja witowska przechodziła osobne, ciekawe koleje. Jej nabywca Pajączkowski sprzedał je w roku 1821 – to jest dwa lata później po dokonaniu zakupu – księdzu Szczurkowskiemu, włościańskiemu synowi, który pochodził z Czarnego Dunajca. Miał on zakupić ten majątek dla chłopów z siedmiu gmin: Czarnego Dunajca. Miał on zakupić ten majątek dla chłopów z siedmiu gmin: Czarnego Dunajca, Chochołowa, Cichego, Dzianisza, Podczerwonego, Witowa i Wróblówki, którzy na jego ręce złożyli pieniądze na ten cel. Tymczasem po kupnie ksiądz Szczurkowski zaintabulował prawo własności tych dóbr na swoją osobę, wkrótce zaś odstąpił je swemu krewnemu Andrzejowi Szczurkowskiemu, prawnikowi z zawodu. Zawiedzeni, oszukani przez Szczurkowskiego, chłopi wybrali sobie w roku 1824 za pełnomocnika barona Kajetana Borowskiego, który zamist działać na ich korzyść odkupił dobra dla siebie, zagroziwszy przedtem Szczurkowskiemu więzieniem. Sprawa skomplikowała się. Tymczasem Borowski darował je swemu krewnemu, księdzu Wilczkowi. Ostatecznie gazdowie z siedmiu gmin wygrali proces wytoczony obu nieprawnym właścicielom w roku 1867 i w dwa lata później odzyskali dobra. Do dzisiaj są to tzw. dobra siedmiu gmin.

1791 Kużnice zamknięto ze względu na brak rudy,
1792 Jakub Reichersdorfer (wymieniany czasem jako Reichsdorfer), zarządca salin wielickich reorganizuje Kuźnice, które są własnością Kamery;
1794 Zbójnicy rabują Kuźnice i palę je;
1800 Reichersdorfer wydzierżawia Kuźnice od Kamery;
1804 Kuźnice przechodzą na własność Ernesta Blutowskiego i Gottlieba Langa;
1806 Kuźnice kupuje Jan Homolacs
1824 Emanuel Homalacs kupuje sekcję białczańską i zakopiańską, obie bogate w zaplecze leśne (za ok. 55 000 fl.);
1834 Rudolf Elsner obejmuje kierowanie zakładem i od tego momentu zaczyna się okres największego rozwoju hamrów;
1850 szczyt rozwoju zakładów;
1869 Kuźnice kupuje berliński bankier baron Ludwik Eichborn;
1881 Eichborn odstępuje je swojemu zięciowi, fabrykantowi lalek Magnusowi Peltzowi;
1888 Zadłużone Kuźnice kupuje na licytacji Jakub Goldfinger, uprzedni ich dzierżawca;
1889 Po obaleniu nieformalnej licytacji, na której nabył je Goldfinger, dobra nabywa Władysław hr. Zamoyski.

Istnienie przemysłów górniczego i hutniczego na terenie Tatr wycisnęło niewątpliwie piętno na rozwoju tej okolicy. Wpłynęło na jej kulturę, stosunki demograficzne oraz komunikację. Przyczyniło się tajże do częściowej deformacji pierwotnej przyrody na tym terenie. Przez te tatrzańskie przemysły przewijali się najrozmaitsi ludzie, pochodzący z różnych środowisk i krajów, stąd zapewne obce wzory w tutejszym budownictwie oraz pewne naleciałości obcojęzyczne w gwarze podhalańskiej.

W procesie przekształcania się małej, skromnej wioski, noszącej nazwę Zakopane, w miasto, istnienie Kuźnic i zakładów hutniczych, znajdujących się na ich terenie było jednym z najważniejszych czynników urbanizujących, miastotwórczych. Dopiero później walory turystyczne, przyrodniczo-klimatyczne i sportowo-rekreacyjne Zakopanego wyparły całkowicie dominujące w Kuźnicach czynniki produkcyjne.

Musimy pamiętać, że właśnie na terenie Kuźnic przebywali pierwsi „goście”. Tutaj istniał, założony w 1875 roku przez lekarza fabrycznego, dra Ludwika Ganczarskiego, pierwszy urządzony specjalnie w tym celu leczniczy zakład hydropatyczny, który był wyposażony w wanny „do urządzania kąpieli iglicowych lub żelazistych”. Oprócz samych łazienek znajdowało się tu piętnaście pokoików „nie wykwintnie, ale porządnie urządzonych” dla leczących się. Także górnicy-hawiarze i hamernicy odnajmowali chętnie gościom pojedyncze pokoje.

Kuźnice nie tylko dały początek lecznictwu, ale skupiały oprócz tego całe życie kulturalne oraz ważniejsze usługi. Tutaj własnie mieściła się w końcu XIX stulecia szkoła snycerska, późniejsza Szkoła Zawodowa Przemysłu Drzewnego. Tu powstał pierwszy urząd pocztowy, tu odbywały się imprezy teatralne i rozrywkowe. Również tutaj założono pierwszą szkołę (przyfabryczną) podstawowego nauczania.

Pod koniec XIX wieku Zakopane zaczeło coraz bardziej przejmować od Kuźnic funkcje usługowe, jak również i kulturalne. Kuźnice zaś jako zamierająca osada przemysłowa – wobec coraz bardziej zwiększającego się ruchu turystycznego w Tatrach – zaczęły odgrywać rolę bramy wiodącej do Tatr, centrum wypadowego dla turystów, gdzie zbiegają się najważniejsze szlaki turystyczne.

Corocznie przez Kuźnice przewijają się liczne rzesze turystów, narciarzy, urlopowiczów, nie wiedzących nawet, że kiedyś, nie tak dawno, z kopalń rudy żelaznej w Magurze wracali górnicy-hawiarze, śpiewając w takt marsza
Hawiare idu, hawiare idu
Niesu prah,
Budu strelali, budu strelali,
Jaz budu strah.
A w dolinie Bystrej – bo taj się nazywa płynący w Kuźnicach potok – dudniły młoty i hurkotała walcownia, zaś z wysokiego pieca spływała surówka.