Wodociągami miejskimi i kanalizacją (rozdzielczą, to znaczy osobną fekalną, osobną opadową) kierował Tytus Hałasowski. Jeszcze jako praktykant pracował przy budowie zakopiańskich wodociągów (m.in. wykonywanych przez firmę Rodakowski). Znał doskonałe całą sieć na pamięc: średnice rurociągów, posadowienie, armaturę. Wodociągi zakopiańskie zbudowano w latach 1906 – 1908. Główne ujęcie sztolniowe wody było w Dolinie Jaworzynki. Wykorzystywano także ujęcie „Capki”, znajdujące się koło dużej skoczni narciarskiej na Krokwi. Sieć kanalizacyjna rozdzielcza, wraz z oczyszczalnią ścieków mechaniczno-biologiczną systemu Karla Imhoffa, została wybudowana w Zakopanem przed wybuchem II wojny światowej, częściowo z funduszów, czy raczej kredytów, tzw. „Funduszu Pracy”, instytucji powołanej w 1933 r. z zdaniem zatrudnienia bezrobotnych, przez finansowanie robót publicznych. Na początku okupacji do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, podłączonych było zaledwie kilkanaście domów. Zarówno sieć kanalizacyjna jak i oczyszczalnia ścieków były mocno niedociążone, można więc mówić o bardzo niskim stopniu wykorzystania. W czasie okupacji do sieci przyłączono kilkanaście nieruchomości. Oczyszczalnią ścieków opiekował się Józef Szaliński, który mieszkał na miejsc, to jest na jej terenie na tzw. Bachledach.